Από τα ιδρύματα Soros και Νιάρχος, μέχρι τις ‘συντροφικές κουζίνες’ αντιεξουσιαστικών κινήσεων, κι από τους επιφυλλιδογράφους των Νέων μέχρι πολιτικοποιημένες συλλογικότητες που οργανώνουν αυτό που, ελλείψει άλλης έννοιας ως τώρα, θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε ‘εν κρυπτώ’ κοινωνική πρόνοια (welfare). Η προσφορά υπηρεσιών ‘από-τα-κάτω’ κι οριζόντια, κι όχι κεντρικά κι αναδιανεμητικά, ειδικά στην μακρά στιγμή υποχώρησης, αν όχι διάλυσης, του κοινωνικού κράτους (welfare state) στη χώρα, έχει αποκτήσει πολυκέφαλη ταυτότητα, κάτω από τον όρο-ομπρέλλα «οικονομία αλληλεγγύης». Σε αυτόν συνομαδώνει η σχετική έρευνα (Λιερός 2012) μια πλειάδα διαφορετικών εκφράσεων οριζόντιας κοινωνικής πολιτικής μέσω της αλληλοβοήθειας: τράπεζες χρόνου, μαθήματα και ανταλλαγή δεξιοτήτων, κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία, εναλλακτικά συναλλαγματικά δίκτυα, διανομές τροφίμων χωρίς μεσάζοντες. Αυτή η πολυκέφαλη ταυτότητα της «οικονομίας αλληλεγγύης» αποκτά λερναίες διαστάσεις για το-διαπιστωμένα-ολοένα πιο καχύποπτο κράτος και για τις ολοένα πιο επιθετικές εδραιωμένες ομάδες συμφερόντων στην συμβατική αγορά.